خانه / وبلاگ / قانون کار یا قانون ناکار

قانون کار یا قانون ناکار

اولین قانون کار در سال ۱۳۲۵ در ایران توسط مجلس تصویب شد که به علت عدم پذیرش توسط شرکت نفت انگلیس مورد اعتراض واعتصاب کارگران واقع شد تا درسال ۱۳۳۷ دولت با مشاوره سازمان بین المللی کار قانون کار جدید را توسط مجلس تصویب کرد. پس از انقلاب اصلاح قانون کار, که از خواسته های اصلی گروه های کارگری بود که سهم قابل توجهی در پیروزی انقلاب داشتند در دستور کار قرار گرفت که پیش نویس هایی هم توسط دولت های آن زمان  پیشنهاد شد که مورد اعتراض کارگران قرار گرفت ودولت مجبور به پس گرفتن آن شد تا نهایتا در سال ۱۳۶۹ قانون جدید تصویب شد وبه اجرا درآمد.

در نگارش قانون کار که در سال ۱۳۶۹ صورت گرفت به دو مسئله توجه ویژه شده بود.  اولین آن سهم قابل توجه گروه های کارگری در پیروزی انقلاب ودوم  بیزاری از ثروتمندان و استثمار مردم توسط خوانین وبرخورد ناعادلانه رژیم سابق با قشر ضعیف و مستضعف جامعه بود.

پس زمانی که قانون جدید در حال آماده شدن بود درذهن و دید مردم وارائه کنندگان قانون جدید دوتفکر حاکم بود:۱- توجه به کارگران به علت کمک زیادی که به پیروزی انقلاب کردند ۲- بیزاری ونفرت از افراد ثروتمند واینکه این افراد به دنبال سود جویی واستثمار مردم وجامعه هستند.

این دو دیدگاه غالب باعث شد تا قانون کاری نوشته شود که یکی از موانع اصلی تحقق اقتصاد مقاومتی ورشد اقتصادی کشورمان شده است قانونی که دست وپای کارفرما را بسته است و درآن کارفرما انسانی بی انصاف و خدانشناس وفرصت طلب وکارگر یک انسان درد کشیده توصیف شده است وهمه اهرم های قانونی در راستای گرفتن حق ظالم از مظلوم.

چیزی که به آن توجه نشده اینه که اگر کارفرمایی نباشه اصولا کاری نیست که نیاز به کارگر داشته باشه.

البته نگارنده منکردر موضع قدرت بودن کارفرما وضعف بودن کارگر نیست ومعتقد به وجود نظارت یک نهاد بالادستی است ولی نطارتی که عدالت چاشنی آن باشد.

در اوضاعی که اقتصاد کشور به شدت با مشکل مواجه شده وتنها کسانی که میتوانند به اصلاح وضع موجود کمک کنند کارآفرینان, تولید کنندگان وسرمایه گذاران هستندو باید حمایت همه جانبه ازآنها صورت بگیرد که یکی از این حمایت ها اصلاح قانون کار است.

قانونی که در حال حاضر راه گلوی آنها را بسته است وفضا را برای نفس کشیدن آنها سخت کرده است چه برسد که بخواهند در این فضا جولان هم بدهند.

باید دید جامعه را با فرهنگ سازی اصلاح کرد وباید به ثروتمند وثروت احترام بگذاریم وبدانیم که آنها هستند که جلوداران وفرماندهان وجاده باز کن های مسیر پیشرفت اقتصادی جامعه هستند.

اقتصادی که مسیر رشد را طی می کند دلیلی برای نگرانی روابط کارگر وکارفرما ندارد مانند وضعیتی که در اغلب کشور های پیشرفته حاکم است چون کارآفرین  وتولید کننده به دنبال افزایش تولید و سود است که راه کسب آن, استفاده از نیروی کار توانمند است و نیرویی که در این مسیر همراه و یاور او باشد دلیل عقلانی برای آزار واخراج او وجود ندارد.

مجتبی برزگر دوین

عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور

 

درباره ی مدیر

عضو هیات علمی دانشگاه در رشته اقتصاد - بازاریابی

همچنین ببینید

علومی که هنوز به ایران نرسیده

سلام واحترام بعضی علوم هستند که هنوز به کشور ما نرسیدن وبرای ما اهمیتی ندارند …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + پنج =